30.4.2008 - <font color=purple>yok nedir?</font>

hani böyle aşık olup da elde edemediğiniz zamanlar vardır... ben'liğinizden ayrılır acaip birşeye dönüşürsünüz bazen... yemeden içemeden kesildiğiniz ve sancıdan kıvrandığınız zamanlardan bahsetmiyorum... daha derinlerden bir yerlerden bahsediyorum, kendinize yabancılaştığınız, acıdığınız, 'yok' kavramının bile ifade edemediği kadar hiçsizlikten bahsediyorum... kendi yüzünüze baktığınızda 'neden' sorusunu bir türlü cevaplayamadığınız, acaba hangi eksik yanınızın -o kadar çoktur ki o anda- bunu yaşamanıza engel olduğunu hesaplamaya çalıştığınız, varlığınızın anlamını yitirdiği, kendi ayaklarınızın altında kendi kendinizi ezdiğiniz, acıttığınız, defalarca ve defalarca öldürdüğünüz ve bir türlü diriltmeyi başaramadığınız zamanlardan bahsediyorum... uzun, çok uzun zaman sürebilen yada sadece bir an geçen ama ömrünüzden ömür götüren kendinizi kaybettiğiniz yalnızlıklardan...

ne der arkadaşlar o zamanlarda: aman canım sen de, başka mı yok, dolu sokakta, şöyle kendine gel silkelen de etrafına bir bak... gençsin, güzelsin, hoşsun...vs...

biliyor musunuz, yoktur işte! kim ne derse desin inanmayın... daha iyisi vardır, daha kötüsü vardır ama O'ndan bir tane daha YOKTUR!

YOK'da budur işte! bulun da göreyim...

19.2.2007 - <font color=purple>boşluk...</font>

Her Şey Sende Gizli

Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Ne renk olursa olsun kaşın gözün,
Karşındakinin gördüğüdür rengin..
Yaşadıklarını kâr sayma:
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna; ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün..

CAN YÜCEL

yani ben öldüm...

9.10.2006 - <font color=purple>nerde kaldın... (deep)</font>

bilmiyorum ki hangi arada bir derede kayıp gidiverdin ellerimden...

ben mi çok umarsızdım sana karşı yoksa sen mi tutarsızdın anlayamadım... hep ansızın gelip kurulurdun baş köşeye... ne kapı çalardın ne de arardın gelmeden önce... beklemezdim de üstelik seni, onca derdimin arasında bir sen eksiktin gibi karşılardım hep seni de sen yine de umursamazdın...

çok şikayetçi değildim varlığından aslına bakarsan... şikayetçi olduğum aşırılığındı... ya yerin dibine batasım gelirdi acıdan yada başka bir boyuta uçururdun mutluluktan... her ikisi de kör ederdi beni... birinde zaman geçmek bilmezdi ve geçsin diye beklerken kaçırırdın hayatı, diğerinde su gibi akıp gidiverirdi zaman yine bakakalırdın arkasından...

kendiliğinden geldiğin gibi kendiliğinden de gittin, çağıramadığım gibi tutamadım da... kalıverseydin ya kendiliğinden... ne vardı yani kendimi kaptırdıysam gerçekliklere bu kadar, ne vardı bir kez olsun sensiz kalmak istediysem...

şimdi gerçek sandığım hayatın içinde yokluğun koca bir boşluk... sensiz de tadı var hayatın tabii ki, en azından derdim yok... ama yine de çok özledim seni be aşk!

bazan gözkırpıp kaçıyorsun ama kolay kolay etkileyemezsin artık beni... çok canımı yaktın zamanında... hem büyüdüm ben, eskisi gibi değilim, arada bir gözüktüğünde karşılayamıyorsam seni, yorgunluğuma ver... ama yine de gel... gel de gitme istersen bir daha...

seni çok özledim aşk!